Het nestje van stro

Weinig nieuws op de blog maar niets dan goed nieuws ten huize Put - Palmans!

Naast onze gezinsuitbreiding hadden we de afgelopen maanden onze handen vol met administratieve formaliteiten. Doordat de overheid plots de spelregels omtrent bouwen en subsidies veranderde, zetten we de spurt in om alsnog ons certificaat tijdig te halen. Gelukkig waren we reeds bezig met ons dossier in samenwerking met Kristoff Six en door een goede samenwerking tussen hem en Bart haalden we net op tijd de meet.

Zie hier het resultaat !!!!!

Voor degenen die niet meteen euforisch worden bij het zien van bovenstaand document omdat ze niet helemaal mee zijn met het begrip 'nulenergiewoning', volgt hier de technische uitleg:

Een passiefhuis is een zeer energiezuinig gebouw gericht op een goed winter- en zomercomfort. De warmteverliezen zijn er door een doorgedreven isolatie zo beperkt, dat er slechts een zeer kleine energievraag voor verwarming en koeling nodig is. Met het vermogen van een strijkijzer (1.000 à 2.000 W) blijft een passiefhuis ‘s winters warm. Het totale energieverbruik van een passiefhuis is gemiddeld 75 procent lager dan een traditionele nieuwbouwwoning.

Tijdens het grootste deel van het jaar kan de woning op kamertemperatuur blijven zonder een klassiek verwarmingssysteem te gebruiken. Bij de meest extreme buitencondities is er echter wél een actieve verwarmingsbron nodig. Die is echter zeer klein. De warmtevraag kan bijvoorbeeld opgevangen worden door het plaatsen van een kleine radiator of convector in de leefruimte of badkamer. Aangezien er dus bijna niet meer actief wordt verwarmd, spreekt men van een 'passief' gebouw of 'passiefhuis'.

Meer wetenschappelijke omschrijving:
De term passiefhuis staat voor een specifieke constructiestandaard voor zeer energiezuinige gebouwen met een goed binnenklimaat gedurende winter als zomer, zonder traditioneel verwarmings- of koelingsysteem. Dit bekomt men door een zeer goede thermische isolatie met minimale koudebruggen, een zeer goede lucht-/ kierdichting van de constructie en gebruik van passieve zonne- en warmtewinsten, terwijl een goed binnenklimaat verzekerd wordt door gebalanceerde ventilatie met hoge mate van warmteterugwinning. De jaarlijkse energievraag voor ruimteverwarming en koeling moet in een passiefhuis beperkt blijven tot 15 kWh/m² geklimatiseerde vloeroppervlakte. Dit stemt overeen met 1,5 m³ gas of 1,5 liter stookolie per m². Bij een standaard-nieuwbouw die vandaag gezet wordt, is dat tot 8 keer zoveel! Hernieuwbare energie-bronnen kunnen worden ingezet om aan de overblijvende energiebehoefte tegemoet te komen, en zo naar een nulenergiewoning te gaan.

Niet helemaal zonder trots willen we even vermelden dat we de eerste strobalenwoning zijn die een passief- en zelfs nulenergiewoningcertificaat behaald! Het is dus mogelijk, hopelijk zijn wij de eerste in een lange rij strobalenwoningen die hun certificaat behalen.

Dit gezegd zijnde kunnen we nu volop genieten van het behaalde resultaat en onze zoon. Natuurlijk is dat genieten voor een zelfbouwer relatief en moet er nog altijd gewerkt worden. De afgelopen maanden werd er ook zonder fout hard gewerkt en dat is aan het huis te zien. Omdat er op bijna alle fronten tegelijk werd gevochten, wacht ik met verslaggeving tot die ruimtes zijn afgewerkt. Tot over een paar weken dus voor een grondige update!

Bij het vallen van de bladeren gaan we verder in hetzelfde elan als immer; werken, werken en nog eens werken luidt dus de boodschap.

We bevonden ons een poos terug op zolder, daar werkten we verder de muren af met Frmacell. Daarna alles netjes gladsmeren en schuren. Als laatste nog twee lagen grondverf op de muren, weer een opmerkelijke verbetering van de ruimte.

Terwijl Bart de hoge trapwand dichtmaakt met Fermacell, voorzie ik de zoldervloer van stofdoek. Om de stofdoek vast te leggen gebruik ik stukjes houtvezelplaat (het inpakmateriaal van Cellit), deze zullen dienst doen om contactgeluid te vermijden tussen de FLS'en en de zwevende OSB-vloer die erboven komt. De spouw die zo ontstaat zal opgevuld worden met Climacell.

Na de zolder is de vide aan de beurt: zodra deze afgewerkt is, kan de stelling weg, dat zal een hele verademing zijn! Bart smeert en schuurt, nadien volg ik weer met twee lagen grondverf.

Het resultaat is boven onze verwachtingen, je krijgt er zelfs al een huiselijk gevoel van (als je selectief kan kijken toch :) ).

Met de nakende 'ecobouwers opendeurdagen' ruimen we de werf nog eens zeer grondig op. De stelling verdwijnt en alle materialen worden netjes in rekken getast. Wat een ruim gevoel!

In the meantime sluit Guido alles aan op de elektriciteitskast, een puzzel van meer dan 1000 stukjes hoor!

De kurk wachtte al lang op de muurverwarming, eindelijk compagnie! Bart haalde alle benodigdheden bij Hans Valcke en kon dus weer aan de slag met iets nieuws. Eerst werd de kabelschacht bedekt met rietmat zodat de leem achteraf erop kan hechten. Alsof hij nooit iets anders heeft gedaan....

De badkamer is de volgende 'af te werken ruimte' op de lijst. Eerst wordt het kader voor het bad en de douche voorzien en de wc ingebouwd. Daarna krijgt ook de wand van het bad muurverwarming, ook de badrand wordt voorzien van wandverwaming, elke meter telt!

Onder het bad komt EPDM met een doorvoer, hierdoor zal de afvoer van het bad gaan. Moest er ooit een lek ontstaan dan vangt de EPDM dit op en wordt het afgevoerd via de doorvoer. Op die manier zullen we in de technische ruimte tijdig weten dat er een lek is. Hopelijk blijft alles mooi droog maar een wijs gezegde leert ons: "Beter voorkomen dan genezen".

Onze twee opendeurdagen zijn achter de rug, in totaal kwamen er 18 geïnteresseerden een kijkje nemen in en rond onze woonst.

We voorzagen een slideshow, voorzien van tekst en uitleg door Bart, een standje met de gebruikte materialen en de bezoekers konden vrij rondlopen op de werf.

We kregen veel positieve reacties en dat doet een mens toch wat. Met dus extra frisse moed vlogen we voor de overige dagen er weer in. Beeld en woord daarvan in het volgende verslag.

Eco-huizen schieten als paddenstoelen uit de grond, maar omdat er natuurlijk altijd 'plaats' is voor nog meer eco-huizen, organiseert Bond Beter Leefmilieu "Ecobouwers opendeur".

Geïnteresseerden kunnen tijdens de verschillende opendeurdagen een kijkje nemen op verschillende werven en in huizen die met een hart voor de natuur zijn opgetrokken.

Ook wij stellen ons huis open op 6 en 13 november, meer info kan je vinden op: www.ecobouwers.be

Zoals je aan het einde van vorig bericht kon lezen was de planning: naden smeren.

Maar je weet hoe het gaat op de werf: hier nog wat doen, daar nog wat afwerken... Dus Bart begon niet alleen met naden smeren maar plaatste ook nog verder Fermacell. De afkastingen rond de ramen geven een extraatje aan de ramen: ze komen nu veel beter uit en de muuroppervlakte wordt nog lichter.

Ook nog even wat kurkisolatie plaatsen op verschillende wanden. Hierop komt de wandverwarming, de geëxpandeerde kurkplaten zijn wellicht het beste isolatiemateriaal wat we tot nu toe gebruikt hebben op de werf.

Telkens opnieuw worden alle naden en overgangen netjes afgeplakt, het zit 'm in de details!!

En dan uiteindelijk smeren, Bart begon op de zolder, na het werk 's avonds telkens weer enkele banen plekken.

Hierna moet het opnieuw geschuurd en gefinished worden, voornamelijk zoals bij de ordinaire gyproc.

Daarna de muurtjes van de schuine wanden nog dicht maken, hier zal Bart achteraf cellulose inblazen.

Vervolgens het muurtje rondom het trapgat plaatsen.

Ons focuspunt ligt nu op de zolder, zo willen we verdieping per verdieping afwerken.

Een zonnige zaterdagvoormiddag benutten we voor het inblazen van de schuine muurtjes op zolder. Bart heeft de vrachtwagen van het werk mogen lenen en aangezien dit zijn dagelijkse job is, zijn we al snel aan het inblazen. Hij heeft dan ook wel een kanjer van een assistent te pakken gekregen....

Terwijl Bart boven het inblaaswerk verzorgt, nemen wij het vullen van de machine voor onze rekening: met twee man sterk! :)

En laten we eerlijk zijn, de rollen omdraaien zou een veel minder groot succes zijn... (en dan doel ik natuurlijk op Bart's capaciteiten veeleer als op de mijne!)

In een wip zitten de muurtjes vol. Nu kan er weer verder fermacell worden geplaatst, spotjes ingebouwd worden en alles verder afsmeren. Nog wel wat werk dus, maar we zijn er zeker van dat deze multifunctionele ruimte tot een der favorieten gaat verheven worden.

Vorig bericht zat lekker lang in de pipeline, bij deze zal dat niet het geval zijn, alhoewel de titel hier wel letterlijk kan genomen worden.

Mei:

Een hele poos geleden leverde Hans Valcke van Low Energy Products alle onderdelen voor de balansventilatie: meters buis, bochten allerhande, isolatie en geluidsdempers. Passen en puzzelen werd de boodschap, wederom bleek de doe-het-zelf-keuze geen brug te ver voor Bart. Feit is dat het geen evidentie is om alle buizen van en naar de voorziene ruimtes te krijgen en dan ook nog eens binnen de marge van de spouw te blijven. Tja men ziet waarvoor het ons allomgekende computerspelletje "PIPELINE" van weleer niet goed kan zijn!

Tevens werden de waterleidingen gelegd, voor het warm water gebruikten we geïsoleerde buizen want: alle beetjes helpen...

Dan is het voor al deze technieken verzamelen geblazen in de technische ruimte. De voorbehouden oppervlakte lijkt al minder royaal als in den beginnen.

We maakten nog een zijsprongetje in mei: zonnepanelen. Om nog recht te hebben op de groenestroomcertificaten van 330 euro moesten ze voor juli geïnstalleerd en gekeurd zijn. Aangezien, wat te verwachten was, alle installateurs propvol waren geboekt, maakten we de keuze ze zelf op het dak te monteren... het is zo eens iets anders...

"Waarom eigenlijk nog zonnepanelen, jullie hadden er toch reeds?" hoor ik weerklinken. Onze keuze is ditmaal meer economisch als ecologisch getint; we hebben alles voorzien om een pelletkachel te plaatsen. Deze kachel zou in de wintermaanden, wanneer de thermische panelen niet genoeg warm water leveren, het buffervat moeten bijwarmen. De aankoop van zo een kachel die cv-gekoppeld is bedraagt al snel €5000 en blijft gedurende zijn bestaan geld kosten aan pellets. Zonnepanelen echter betalen zich snel terug en blijven erna opbrengen. 10 Panelen zijn genoeg om de elektrische weerstand te voeden.

Maar die installatie: zeggen dat het niet zwaar was zo met z'n tweeën zou een understatement zijn! 20 kg per paneel lijkt weinig, maar de panelen zijn lomp plus waardevol goed waarmee je zomaar niet aan het gooien gaat. Komt daar nog eens bovenop dat op een dak moet balanceren in de blakende zon. Geen gesakker en geen gemor (ahum) we hebben al voor hetere vuren gestaan en ze moeten erop. Tegen 22u zijn we eindelijk klaar, bruin gebakken en stik aan de pin.

Bij nader inzien begint Bart te twijfelen over de bevestiging op de aluminium frames: volgens hem zitten deze te ver naar binnen. Welles - nietes spelletje, bellen naar de verkoper en ik mijn ongelijk moeten toegeven: het is aan te raden ze te herleggen, bij sneeuw of hevige wind is de bevestiging misschien niet stevig genoeg. Een ezel stoot zich geen twee keer.... en we roepen hulp in van Bart's neef Marnik. Marnik's klimcapaciteiten kunnen misschien nog van pas komen, maar waar we zeker behoefte aan hadden was wat extra mankracht en een koppel handen meer. Alle goede dingen bestaan uit drie, zo ook het newborn installatieteam: dit blijkt al wat soepeler te lopen. In de vroege namiddag hebben we de frames herlegd en de panelen opnieuw gemonteerd. Terug met de voeten op de grond beslissen Marnik, Bart en ik unaniem dat dit "de leste keer" was.

Juni:

Ik vertrek enkele weken voor het werk naar Duitsland, om er zeker van te zijn dat Bart zich niet vervelen zal wordt er een eerste lading Fermacell geleverd. Resultaat bij thuiskomst na 3 weken:

De muren lopen mooi door tot tegen het raam, nogmaals: voorbereiding is alles. Hier moest Bart al in de beginfase rekening mee houden.

Zo een facelift is even verschrikken als je thuiskomt. Het geeft meteen een heel ander beeld, ruimtes worden groter, lichter en vooral huiselijker.

In het verlaagd plafond bouwen we inbouwpotjes in met een grote hitteweerstand, hierin koment de led-spotjes.

Lustig werkt Bart voort aan de muren, beetje bij beetje kleuren de wanden wit.

Fermacell is een gipsplaat als een ander zou je denken, maar niets is minder waar. Fermacell is om te beginnen ecologisch verantwoord. Tevens is het sterker dan een gewone gipsplaat zoals Gyproc. Je kan bij Fermacell gewoon een houtschroef indraaien om iets te bevestigen, bij Gyproc dien je gebruik te maken van een speciale plug. De draagkracht van Fermacell is ook groter dan bij een gewone gipsplaat. Het grote nadeel voor de doe-het-zelver is dat de platen een pak meer wegen; een plaat van 60*260 weegt zo'n 23 kg. Zware jongens dus, een goede zaak voor de massa in ons huis, minder goede zaak voor de rug.

Hetgeen enerveert bij het plaatsen van de platen zijn alle hoekjes en kantjes. Dit kost niet alleen nu veel meer tijd, in de fase van smeren en schuren brengt het ook veel meer werk met zich mee. Bart sakkert, ik content, want het resultaat is super, het plafond komt nu veel mooier uit, het hout steekt mooi af tegen de muren maar overheerst de ruimte niet.

Op zolder komen we een paar handen tekort, Guido komt ons deze aanbieden. Onder supervisie van Bart plaatsen we alle platen tegen de schuine wanden. Gelukkig dat we Guido's hulp hadden want de platen op de juiste plaats houden zonder dat ze breken en dan ook nog schroeven was niet haalbaar voor ons twee.

Na de zolder opnieuw voort werken aan de rest, Bart meet, zaagt, schuint af en plaatst meter per meter.

Terwijl wij onze rug krom werken, doet Pamuk waar hij goed in is: isolatie bewaken!

De stapel Fermacell is bijna op zijn einde en zo ook ons verlof. In die twee weken verlof hebben we ook een badkamer gekozen en de badmeubelen, zo kunnen we alle leidingen op de juiste plaats uit de muur laten komen. De komende avonden na het werk zullen er vooral uit bestaan  uit de laatste platen zetten en dan smeren van de naden en smeren en smeren en smeren....

Weer enkele volle manen zijn gepasseerd en we belandden in een nieuwe etappe van ons bouwproces. Maar eerst het constructieve deel afsluiten:

April:

De laatste muurtjes werden geplaatst, nu moet jullie duidelijk worden waarom het buffervat reeds een jaar terug geleverd werd. Hij is simpelweg te groot om achteraf door de buiten- en binnendeuren te krijgen.

Waar het buffervat staat is de technische ruimte voorzien. Alle technieken zullen zich hier verzamelen...Bart's speeltuin....verboden voor onbevoegden....

Om van constructief niets destructiefs te maken, bekommer ik me buiten om de drainage rond de buitenmuren. Vocht is nooit goed en dus dokterde Bart een heus systeem uit: we plaatsten een tijd terug al delta teraxx tegen de keermuren tussen de paalfunderingen. In de sleuf onder de afvoerbuizen van het regenwater komt geo-textiel met een laagje kiezel en een flexibele drainagebuis.  

Maart:

Binnen puzzelt Bart met stukken OSB om nette muurtjes te creëren. Hij kan OSB plaatsen op de muren waar: oftewel geen leidingen achter lopen,  oftewel zo ver tot de hoogte waar stopcontacten of schakelaars komen.

De restjes diffutherm puzzelde ik in een tussenmuur. Kan tellen als akoestische isolatie maar bovenal schilt het ons een flinke duit in de zak. Hoedatte: diffutherm ziet er misschien licht uit, maar niets is minder waar. Als ik deze overschotten naar het containerpark moet afvoeren als zijnde grof vuil, zou het een pak geld kosten. Vandaar...

Guido schiet ons andermaal ter hulp om de boordtegels in te wassen, weer iets om af te vinken op ons to-do-lijstje

Op een zonnige zaterdagvoormiddag komt Hans Valcke van Low Energy Products binnengevlogen. Zonnetje in huis en een man waarop je kan rekenen: tijd om de leidingen van de thermische panelen naar het buffervat te leggen.

Hij heeft ook een lading bij die later onze balansventilatie zal vormen, vergelijkbaar met een puzzel van meer dan 100 stukjes! Bart zal deze zelf installeren, de unit komt Hans dan weer doen. Wat een coöperatief.

 Hole in the wall? Neje in de vloer voyeurke!

De drukventielen worden ertussen geplaatst omdat het ene circuit niet even lang is als het andere, wat een verschil in druk zou kunnen teweeg brengen.

 Den arrivé in de technische ruimte, aansluiting is voor later.

Een nieuw uitdagend hoofdstuk is aangebroken: stroom leggen. Gelukkig is Guido Bart's steun en toeverlaat, als technieker van opleiding heeft hij wel een achtergrond die van pas kan komen.

Kilometers kabel worden getrokken. Weeral zo'n voordeel van strobalenbouw: geen pikhouweel en drilboor komen hieraan te pas. Met een houtboor simpelweg de weg banen door de spantjes, waarom moeilijk doen als makkelijk ook kan?

Wat zouden onze overgrootouders gedacht hebben als ze de bedrading van een modern huis konden zien? Je moet je maar eens de bedenking maken welke verschillen er in technologie tot stand zijn gekomen in 50 jaar tijd... Tientallen kabels doorkruisen onze woonst op weg naar die zekeringkast, een plannetje en een genummerde oplijsting zijn geen overbodige luxe! Nu we de technieken aan het leggen wordt onze werf al iets meer woonst... in onze gedachten dan toch want er staat nog een hele boel werk op het het menu.

Starten met datgene waar je mee geëindigd was.... en dan heb ik het niet over de pintjes. Maar braaf, heilig, maar bovenal toegewijd als we zijn gaat het bij ons over de binnenmuurtjes!

In de leidingspouwen tegen de buitenmuren staken we ISOVLAS van 6cm.  We kozen ervoor om de schuine muur van de voorgevel "recht" te trekken, toegegeven het lijkt nu nog wat hoekerig maar dit wordt met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het gezelligste hoekje(s) van ons huis. Bijgevolg hebben we nu allemaal driehoekige compartimentjes achter de valse muurtjes. Ik zag het niet echt zitten om driehoekjes te snijden uit de ISOVLAS, dus kozen we ervoor om de spouwen op te vullen met losgestorte ISOFLOC. Halverwege de muurtjes bleek ik een beetje te zuinig te zijn geweest met de bestelling en haalden we nog wat zakken bij. Bart keerde terug met een ander merk van cellulosevlokken nl. CLIMACELL, een iets goedkopere variant van ISOFLOC.

Alle reten en spleten worden volgepropt met het isolatiemateriaal dat zich er het best toe leent. (of waar we nog restjes van hebben :) )

Alle voorzieningen voor een cv-gekoppelde pelletkachel worden geïnstalleerd. De onderste dikste buis is de luchttoevoer van buiten. Aangezien we een passief huis bouwen en dus ons huis luchtdicht is, is die toevoer van buiten wel genoodzaakt. De bovenste buis is een overdrukleiding. De pelletkachel is wel nog toekomstmuziek. Twee redenen: ten eerste willen we één jaar testen enkel met een elektrische weerstand in het buffervat. Ten tweede is een degelijke pelletkachel een grote investering en het budget stelt andere prioriteiten...

Soit, muurtjes... Even een rondleiding:

Het lage muurtje is de tegenkant van de keuken, die aan deze zijde zal komen.

Zicht vanuit de leefruimte in het halletje bij de voordeur

't Veurdeurke

De cosy corner met de schacht voor de schouw van de "misschien-komt-ie-er-wel-nooit-pelletkachel".

Vanuit de leefruimte, onder de vide komt hoogstwaarschijnlijk de eettafel, achter het muurtje de keuken. Waar de trap staat...tja een andere trap naturlichment.

Dit wordt wellicht een eyecatcher: de trappenhal met een grote muur hélemaal tot in de zolder. Momenteel rijkt hij maar tot aan het plafond van de 1e verdieping...toch al imposant ofnietes? Tegen dat de muur nog wat hoger is heb ik hopelijk een ander fototoestel.

Tot zover de visual tour. Ladies and gentlemen ik dank jullie voor jullie aandacht en zie jullie graag snel terug. Vergeet bij het verlaten van de bus de gids niet...

 Owkee, de Kerstman heeft Rudolf weer allang op stal gezet en van het nieuwe jaar is het nieuwe al af.

We zaten niet stil tijdens de feestdagen en het prille 2011, integendeel, ik ben nog maar eens hopeloos achterop geraakt met de verslaggeving.

In afwachting van de blowerdoortest beginnen we alvast met de kaders van de muur en vloeropbouwen. Bart begint op zolder zodat deze mooie ruimte er niet aan zal over schieten. Je ziet het vaak: "Die zolder die werken we nog wel eens af..." en dan komt het er niet (nooit) meer van. Zodoende zaagt en schroeft weer een heleboel latten en planken en het resultaat is een abstract gegeven....

Je kan het al raden, tussen deze latten is net genoeg ruimte om nog wat extra te isoleren met Isovlas.... ja jongetjes: passief is passief eh!

Net voordat België bedekt werd onder een mooi sneeuwtapijt (dat welliswaar wel een beetje te lang bleef liggen) graafden we de sleuven voor de riolering en het regenwater uit. De riolering aansluiten: a hell of a job! Waarom kan dat nooit eens zo passen zoals je het uittekent?? Maar fin soit, het is gelukt en wij content!

Daarna begon het te sneeuwen, te sneeuwen en te sneeuwen... het regenwater aansluiten moesten we dus uitstellen.

Nog een klein jobke voor tussendoor: we leggen Delta-terraxx op het plat dakje met erboven nog een laagje dakkiezel. Dit is een noppenbaan met geo-textiel die gebruikt kan worden voor horizontale of verticale drainage.

Na de zolder werkt Bart de tussenverdieping af en de eerste binnenmuurtjes zijn een feit. Wat een zaligheid om nú nog te kunnen beslissen waar je de binnenmuren wil.

Pamuk geniet intussentijd van het mooie winterse landschap, ook hij weet een baaltje stro wel te waarderen.... 

Ik begin stillaan zicht te krijgen op de indeling, ja het begint vorm te krijgen!

Wanneer het eindelijk begint te dooien kunnen we verder werken aan de afvoer van het regenwater, dit scheelt een pak water rondom de deur: laat die put van 15000l maar vollopen!

De eerste OSB wordt tegen de binnenmuurtjes gemaakt, whoehoew, weeral dichter bij het einddoel.

Voor ik al te enthousiast wordt, geeft Bart me nog een belangrijke en grote klus.

Isovlas van 10cm dik in het dak steken, en van 6cm dik in de muren. Gelukkig is Isovlas een natuurlijk product dat niet piekt of schadelijk is. Een beetje stof is het enige dat me hindert in mijn werkijver. Niets voor niets, dus ik isoleer nog maar dapper door.

De ladder tussen het gelijkvloers en de verdieping wordt vervangen door een molenaarstrapje. Met platen en ander materiaal naar boven gaan wordt zo een stuk makkelijker.

Ziezo, ik heb weer een beetje kunnen bijbenen met mijn achterstallige berichten.

Wat staat er nu op de planning?

- Nog meer binnenmuren afwerken met OSB

- Electriciteit en andere technieken leggen

- vloer kiezen (een moeilijke taak die mij is toegewezen)

- ....

Driewerf hoera! Wat zeg ik? Doe er nog maar een tiental hoera's en hieperdepieps bij!

Vorige week zijn ze de blowerdoortest komen uitvoeren op onze werf. Onofficieel kenden we de uitslag al, maar we wilden jullie pas iets laten weten als we het rapport hadden ontvangen. Het rapport is nog niet binnen en toch deel ik jullie zometeen het fantastische resultaat al mede. Pourquoi? Omdat de uitslag al op de site van Boomer (de firma van de blowerdoortest) staat, tesamen met andere lovende woorden. De link : http://www.boomerbvba.be/index.php/referenties/blowerdoor... 

Het resultaat: 0.34, maar let wel, we weten het resultaat pas zeker als we het attest ontvangen. Uiteindelijk maakt het niet veel uit want je moet voor een passief woning een waarde behalen die minder is al n50 = 0,6 . Een prima uitslag, een beloning op de tijd, het werk en de moeite die we erin staken.

Ik ben jullie het verslag van de werken ook nog verschuldigt, maar het rapport van de blowerdoortest genoot prioriteit, wat logisch is, toch?

Ons huis is denk ik al een mooi bewijs dat strobalenbouw niet direct een synoniem is voor bokrijk-stijl of geitenwollensokkenhuizekes. Het is perfect mogelijk om met strobalenbouw een moderne bouwstijl aan te houden.

Daarom post ik volgend artikel dat verschenen is in een bijlage bij Het Belang van Limburg. Veel leesplezier.

Terwijl een ware zondvloed ons teerbemind belgenland bedreigt, vind ik de tijd (en de goesting) om een kleine historiek te posten van onze werf. Om geen fouten tegen de chronologie te maken moet ik al serieus in mijn geheugen gaan graven. Toch een poging wagen...

De voorbereidingen voor de aansluiting van de regenpijpen op de regenwaterput worden getroffen. Bart installeert de inline-filter,  de rustige toevoer en de drijvende aanzuig . De aansluiting zelf is voor later, de boordtegels en dergelijke moeten eerst nog geïnstalleerd worden.

Optisch bedrog, zit ik in de put of ....

En dan wordt er duidelijkheid gebracht in: wat die bruine panelen moeten voorstellen? De mensen die ons met argwaan durfden vragen of de voorgevel zo ging blijven werden ook gerust gesteld...

Het praktische en degelijke mag bij ons dan wel vaak de voorkeur genieten op het esthetische, de gevel zo laten is toch niet echt onze stijl.

De schuine uitsprong bekleden we met rode ceder, ook tussen de ramen wordt ceder geplaatst.

Bij de grote glaspartijen aan de zuidgevel kunnen we nog niets plaatsen. De vensterbanken die geleverd waren, bleken van slechte kwaliteit te zijn. Door slechte communicatie en getouwtrek tussen de betrokken personen lieten de vensterbanken op zich wachten. Bijgevolg lag alle afwerking aan die gevel stil.... Het jammere aan met derden werken werd ons nog maar eens duidelijk: je staat er bij en je kijkt ernaar. Volkomen machteloos moet je maar rekenen op de "goodwill" van hen.

Maar nog gevels genoeg en aan het aantal kiekjes zal je wel merken dat we meer dan tevreden zijn van het resultaat.

Ook de regenpijpen uit aluminium worden gehangen, we kozen voor dezelfde antracietkleur als de boordjes en vensterbanken.

Toen het zonnetje nog eens af en toe scheen en men nog in korte mouwen kon rondhuppelen namen we de tijd om het hout nogmaals te sappen. Tenminste, het hout waar we eerder met onze ladder of ons rank gestalte niet bij konden. We riepen de hulp in van een oudgediende, nl. de hoogtewerker. Deze keer namen we geen optie op een alarm dat afgaat wanneer men zich metershoog in de lucht bevindt ;)

Pijlsnel doorklieft Bart het luchtruim en hij schuurt en sapt alsof het een lieve lust is. En omdat ik zo een flinke meid ben, mocht ik ook een tourke mee in het bakske!

Trouwens een geweldig zicht van hierboven...

De lelijke witte platen onderaan waar velen het raden naar hadden wat hun bestemming zou zijn werden afgewerkt.... godzijdank.

Ons oog is gevallen op een keramische tegel die gelijkt op natuursteen, de steen doet het geheel massiever ogen. Onze keuze voor keramische tegels i.p.v. natuursteen is zeer bewust. Natuursteen van 1 cm dik is nogal poreus en wanneer je dikker gaat, neemt natuurlijk ook het gewicht toe. Aangezien de boord hier gelijmd wordt, is een tegel dus de beste oplossing.

Guido komt Bart weer helpen, met z'n tweeën trotseren ze de regen en werken ze moedig door tot voorbij het vallen van de avond. Na amper een paar minuutjes snappen ze alles van lijmen met de steun van nanotechnologie. Ook hier zijn we weer uiterst tevreden van het resultaat. Later worden de tegels nog ingewassen.

En dan, weer net ietsiepietsie technischer: de luchtdiching .... de luchtwatte???

Luchtdicht: Zo dicht dat de lucht er niet uit kan of in kan doordringen. (synoniem: hermetisch)             Luchtdichting: .... hemeltje !!!! Niet terug te vinden in de Dikke van Dale!  Owké, dan een poging om het op zijn wikitinneke's uit te leggen.                                                                                                          Luchtdichting: De werking van isolatie is gebaseerd op ingesloten lucht. Om deze lucht maximaal en efficiënt te laten isoleren moeten we vermijden dat deze lucht kan gaan circuleren. Helemaal te vermijden is dat opgewarmde lucht ontsnapt via de buitenschil (muren, kieren, schrijnwerk....) Indien de lucht kan bewegen gaat de isolerende werking sterk achteruit. De perfecte opbouw is dus: luchtdichting - isolatie - luchtdichting.

Isolatie is pas efficiënt in combinatie met een perfecte luchtdichting!

Onze opbouw is aan de binnenzijde luchtdicht. En als we zeggen dicht, dan bedoelen we ook dicht....

Elk reetje, spleetje en gaatje wordt zorgvuldig afgeplakt. De nietjes ook dus ik weet waarmee ik nog wel even zoet ben...

Alle aansluitingen worden netjes afgeplakt en hermetisch afgesloten.

Alle muren kleuren mooi blauw, diegenen die een stro-leem-ervaring wilden beleven komen te laat. Je moet ons dus maar op ons woord nemen bij een bezoekje en voelen dat het een natuurlijke woning is.

Ook op het zoldertje doen we verder ons best. En ik friemel en plak, friemel en plak, priemel en flak....

Trouwens, tig verslagen geleden kon je lezen dat we een wachtfolie voorzagen. Hieronder zie je een foto van die wachtfolie die nu zijn doel bereikt: de aansluiting tussen de muren en de spanten van de verdiepen.

Muren: check

Dak: check

Dan de vloer nog .... ja maar goed dat gek zijn geen pijn doet! Zot of niet, wij zijn er van overtuigd dat het een noodzaak is om een passief certificaat te halen.

21 December komen ze een blowerdoortest doen. Dit is een test om te kijken of de luchtdichting goed is, ze zetten dan je huis in onderdruk en sporen zo de luchtlekken op. Spannend, eens benieuwd of we ergens een gaatje zijn vergeten. Ik betwijfel dat ook maar iets aan Bart zijn arendsoog is ontgaan. Natuurlijk zullen jullie het resultaat hiervan kunnen lezen op de blog.

NEXT !

Voor degenen die niet meer kunnen volgen, we zijn ondertussen november, vlak voordat de hemel zijn sluizen 4 dagen aan een stuk opende.

Bart stukt de onderkanten van de boord, onder de tegels, met een speciale pleister van Knauff. Het moet gezegd zijn: een natuurtalentje!

Allemaal goed en wel maar je pleistert dat toch niet om te zien of je dat goed kan???

Nee, alles heeft zijn reden: aan de zuid- en oostgevel hebben de aandachtige lezers kunnen waarnemen dat we geen volledige tegels hebben gebruikt. Ons terras zal zo hoog komen dat slechts enkele centimeters van de boord te zien zal zijn. Het zou een redelijk dure grap worden om dan toch volledige tegels te hangen.

Eindelijk komt er ook een varkentje met een lange snuit aan bij het verhaal van de vensterbanken. De nieuwe worden geïnstalleerd en de zuidgevel kan dus ook afgewerkt worden.

Trouwens op de achtergrond kan je onze bolcatalpa zien die precies niet goed snapt dat we ons momenteel in het seizoen 'herfst' bevinden. Zijn broeders geven thans het goede voorbeeld.... 

Met deze boom in identiteitscrisis sluit ik het lang uitgestelde verslag af.

" 't Is gebeurd! " zou Eric Van Looy zeggen, maar wij zijn Eric Van Looy niet en met zo weinig tekst en uitleg zijn jullie niet content.

Dus bij deze....

Mathias en zijn vakantiewerker Jente komen vrijdags de stelling opbouwen met de lieftallige assistentie van niemand minder dan... onszelf.

En dan is het volledig aan ons, gedurende het hele weekend zijn we zoetjes bezig met het afplakken van alles wat niet gekalkt mag worden. Een enerverend werkje maar te zot om dit te laten doen door anderen. Plakken dus maar.....

Dan is het terug aan Mathias' team en lopen wij een beetje verloren. Het is zeer raar om zoveel volk op je werf te hebben als je anders alles zelf doet. Langs de andere kant is het ook wel eens fijn om vordering te zien zonder dat je zelf iets doet.

De profielen worden geplaatst en geleemd met de hechtingskalk.

Het is geen geweldig weer geweest tijdens de maand augustus, maar voor degenen met een goed geheugen: op de dag dat het zonnetje nog eens wat uurtjes klopte, werden er doeken gehangen opdat de kalk niet te snel zou drogen.

Wanneer we niet ingeschakeld werden, nam de regisseur waar.... :)

en laafde de dorstigen... en zichzelf.

Alles kreeg daarop een laag hechtingspleister.

Ons geduld wordt op de proef gesteld tot het doek zal vallen. 's Avonds zorgt dit doek voor spookachtige taferelen;

Als alles bedekt is met een laag hechtingspleister kan de kleur er tegen. Het moment van de waarheid, alhoewel het nog wachten is tot de kalk droog is om de echte kleur te zien.

Toch even schrikken als ze de gekleurde kalk aanbrengen, je moet je voorstellen dat de kleur dan veel donkerder is als wanneer deze droog is. Bij ons betekende dit: chocoladebruin... sympathieke kleur, maar niet wat wij voor ogen hadden. Wachten dus totdat de kalk volledig opgedroogd is.

De tape en plastiek mag verwijderd worden, weer een stapje dichter bij het eindresultaat.

Nu rest ons nog enkel de stelling af te breken, en het doek te doen vallen.

We zijn het er unaniem over eens, het resultaat mag er zijn.

Voordat Koning Winter zijn intrede doet in het land, plannen we nog het plaatsten van de boordstenen en de ceder. Intussen wordt er nog geleemd, maar gelukkig komt aan dat hoofdstuk ook bijna een einde. Nog veel werk dus, het begint nu wel op een huisje te lijken maar het zal toch nog even duren eer het bewoonbaar is.

Ondertussen genieten we dus verder van ons knus, klein huisje in de schaduw van ons hoofdproject.

Opzij, opzij, opzij! Maak plaats, maak plaats, maak plaats! We hebben ongelofelijk veel haast!

Want we hebben een hoop tijd in te halen, blogwijs gezien dan toch.

Ondertussen is dat bovenste raam al lang op zijn plaats gezet (zie twee artikels geleden) en werd dus ook de rest van de gevel met diffutherm bezet.

Tussen de ramen in kwamen nog koudebruggen voor doordat de spanten nog niet thermisch onderbroken waren.

Bart bedacht volgende oplossing, want .... passief of niet, het zit 'm in de details.

Op de spanten schroeft Bart FLS'en en plaatst daartussen de Isovlas.

Daarboven komt de Cellit 3D, dezelfde die we voor het onderdak e.d. gebruikten. Zo zijn ook deze koudebruggen weggewerkt.

Wat daarop volgde bleef nog wel een tijdje duren (en is nog steeds bezig...): lemen, lemen en nog eens lemen.

Bart bekommerde zich over de afwerkingslaag, Germaine en ik namen de tweede laag en de schuine wanden voor onze rekening.

Gelukkig konden we op Moeke haar steun rekenen: ze kroop, kronkelde en smeerde dat het een lieve lust was.

Grote wasjes, kleine wasjes.... ja ook daarvoor voelt Moeke zich niets tegoed!

Voor de afwerkingslaag (laatste laag) te wapenen gebruiken we Gitex, dit houdt de massa bijeen en voorkomt afbrokkeling. Voor alle duidelijkheid: deze laag is geen afwerkingslaag in de zin dat dit onze toekomstige muren worden. Er komt nog opbouw op deze muren, maar om luchtspouwen te vermijden moet alles zo goed mogelijk gelijk zijn.

Zodra de leem begint te drogen komen er barsten in waardoor de laag leem niet langer effen is. Even met de natte sponsspaan erover, de barsten worden zo terug dicht geleemd en de muur is terug vlak.

Bart kan zich ondertussen tot meester-plekker benoemen. Met feeling en finesse werkt hij meter per meter muur af. Het resultaat mag er wezen...alleen jammer dat er achteraf niets meer van te zien is.

Voor al diegenen die zich afvragen welke rol ik eigenlijk speel in het verhaal, naast reporterke spelen.... Ongelovige thomas'en: bij wijze van bewijs heb ik me laten fotograferen! Ja, dat gebeurt niet vaak, en zal ook niet meer snel gebeuren, maar ik voer dus wel echt iets uit op de bouw.

Dus een eenmalig beeldondersteund artikeltje en voor de rest zullen jullie beroep moeten doen op jullie fantasie...

Met een foto kan ik eigenlijk mijn volledige jobdescription aantonen, gewoon wat spelen met het beeld. Ik begon met lemen, leemde dan nog een beetje, en ben nog steeds aan het lemen.

Gewoon rechtop....

 al liggend.....

 ondersteboven....

Nee, zo onnozel zijn we nog net niet. Toch kan ik stellen dat Moeke en ik ondertussen ervaren smeerders zijn en de hele leem-kamasutra  al vijf-en-dertig keer hebben afgewerkt. Met één motto in ons achterhoofd binden we elke keer de strijd weer aan tegen een niew stukje muur.....de aanhouder wint (of: 't zijn zotten die werken)!

Donderdag komt Mathias Lootvoet van het Leemniscaat de gevels kalkpleisteren. Voordat hij aan zijn werk begint willen we de oversteken nog geschuurd en gesapt hebben. Als we ons deze moeite nu niet nemen, komt het er nooit meer van en zal het hout teveel afzien. Achteraf morsen op gloednieuwe pleister zou ook zonde zijn dus, aan de slag maar!

Op onze werf gaat het er niet altijd even veilig aan toe. Safety first, tja...nood breekt wet zeker?

Vooruit denken is het geheim van een goede bouwheer, daarom wacht Bart nog een andere taak voordat de buitengevel nog maar eens een nieuw frakske krijgt. De aanzuiging van de buitenlucht voor de balansventilatie moet nog worden voorzien. Eigenlijk is dit niet meer als een pvc-buis van 160, maar natuurlijk moet dit perfect worden geïntigreerd in de muur. Zonder luchtlekken, gelijk met de buitenschil voor de pleister, juiste hoogte, ..... je ziet er wordt over alles nagedacht .... door Bart :)

Met een klokboor wordt de juiste opening in de leem geboord, dan het stro eruit en de buis erin. We pellen de bovenste laag van de Diffutherm weg zodat er nog een plaat betonplex kan gemonteerd worden. Achteraf kan je hierop je rooster schroeven....wat zei ik van dat vooruit denken??? Met een stuk rietmat zorgt Bart voor een bepleisterbare ondergrond en natuurlijk zorgt hij ervoor dat alles luchtdicht is.

En dan maar verder waar hij gebleven was: schuren en sappen. Er zijn nog lopende meters houtwerk te over. Het Russisch Staatscircus zou jaloers zijn op de waaghalzerij die Bart uithaalt om onze oversteken terug als nieuw te krijgen. Het resultaat mag er wezen, voor de kopse balken huren we een hoogtewerker, daar is met een ladder geen beginnen aan. Deze hebben we gelukkig vorig jaar al voor de winter geschuurd en gesapt dus die volgende laag zal wel vlotter gaan. Je moet er iets voor over hebben maar het houtwerk zal nu niet verder afzien en het kan er weer een tig jaren tegen.

Ondertussen ben ik klaar met de laatste laag leem op de zolder. Weer een hoofdstuk afgesloten ..... en kan ik onder gewoon verder doen! (en van je héla, hola, houdt er den moed maar in, houdt er den moet maar in!...)

De verveling zal niet snel toeslaan, daar moeten we geen schrik voor hebben. Wij zijn klaar voor de pleisterwerken, nu moet alleen het weer nog meezitten.

Je gelooft het of niet, maar ik ben niet de enige Palmans die zich op het terrein van strobalenbouw begeeft. Onderstaand artikel uit het informatiemagazine van Infrax levert het bewijs.

Mijn nicht Hilde Palmans is duurzaamheidsambtenaar in Riemst. Daar bouwden ze samen met onze architect Peter Vos een turnzaal voor de lagere school......in stro!

En hebben we je nu nog niet kunnen overtuigen, dan verwijzen we u graag door naar Els Tibau. Zij vertelt immers in een ander artikel dat als zij zou bouwen, het strobalenbouw zou zijn. Klopt het cliché van blondjes dan toch niet???

In dit bericht krijgt ons huisje een nieuwe jas, nog maar een laag tegen de muren, alsof we er niet genoeg van krijgen! Wat zeg ik... een laag? Doe er nog maar een tweede bij!

Terwijl ik ergens in een heel ver land, genaamd Duitsland vertoef werken Bart en Guido twee weken bikkelhard aan de buitenschil.

Eerst worden er stukken ISOVLAS tussen de FLS'en geplaatst, weer een ander materiaal wat voor ons weinig overtuigingskracht nodig heeft: het is ecologisch, isoleert goed en het pikt of stoft niet....wat wil een mens nog meer? Foto's misschien?

Eerst maken we de boord waar later de natuursteen tegen zal komen: boven op de Isovlas komt de Delta-folie.

Dan de watervaste vezelplaten die weer worden behandeld met de oude carosserie-truc:

Dan de PU-lijm ertegen en vervolgens de XPS-plaat.

XPS-plaat??? Awel en dat ecologische dan? Graag hoor, maar Diffutherm moet je nu eenmaal 30cm boven het maaiveld plaatsen, XPS is waterbestendig en bovendien gewafeld, zodat er op tegelen mogelijk is. Tja, principieel bouwen is gewoon geen optie, soms zijn er gewoon geen ecologische alternatieven voor handen.

Ook boven de boorden komt eerst Isovlas, daarboven komen de bepleisterbare-gevel-isolatie-platen (hottentottententententoonstelling is er niets tegen) nl Diffutherm. Deze ecologische plaat is vervaardigd uit houtafval. Jullie denken ongetwijfeld "die blijven isoleren?" : stro, isovlas, diffutherm? De isovlas dient om de spouw, die ontstaat wanneer je de Diffutherm plaatst, op te vullen. Ja alles wat we doen dient een hoger doel: warm in de winter, fris in de zomer. Om in de politieke sfeer te blijven, onze drie trefwoorden: isolatie, luchtdicht en damp-open.

De vasthechting van de platen verdient wat meer aandacht: met respect voor de luchtdichting en koudebruggen werd het volgende op de markt gebracht.

Ja het geheim schuilt hem in een klein hoekje!!

En dan gewoon zo verder doen eh jongens; goed bezig mannen!!!

Voor de schuine voorgevel gebruiken we geen Diffutherm maar opnieuw de Cellit platen die we ook voor het onderdak hebben gebruikt. Op deze gevel komt ceder en dus geen kalkpleister.

Ik kan u verzekeren dat het aangenaam thuiskomen is als er zoveel veranderd is. Vader en zoon hadden overduidelijk niet stilgezeten, integendeel. Bergen werk (of moet ik zeggen diffutherm) werden verzet en het resultaat mag er wezen.

Nu is het nog wachten tot ze ons bovenste raam van de voorgevel in lijn met de rest komen plaatsen (Bart zijn schrijnwerkersoog ontgaat niets!) en dan kunnen we de laatste gevel dichtmaken. In afwachting daarvan groet ik jullie!

Ik beloofde jullie meer nieuws binnen een week...maar...

-omdat het nu langer licht is en je nog zoveel nuttige dingen kan doen buiten ipv voor je computer te kruipen

-omdat erover schrijven een is, maar het eerst allemaal wel moet uitgevoerd worden

-omdat ook mijn dagen helaas maar 24 uur tellen

-omdat ik nog al die foto's moest foto-shoppen

-omdat ik vaak dacht: " och, er nu nog aan beginnen, ik kan nu toch niets deftigs neerschrijven, moest ik niet nog iets anders eerst doen dat oh zo veel belangrijker is??"

-omdat geduld een mooie deugd is

...kom ik nu pas met mijn verslag.

Het muurtje voor de carport was het einde van vorig bericht. Laten we daar dus mee beginnen.

De uitvinding van dit seizoen is voor ons wel de chemische verankering. Bart plaats draadstangen op de plaats waar de steunpalen moeten komen.

Het door Bart samengesteld bouwpakketje arriveert, alles wat je nodig hebt. Juist de nummertjes op de stukken en het plannetje van 'den IKEA' ontbreken nog. Gelukkig zit het hele bouwplan in het hoofd van zijn bedenker.

Al wat nu volgt wordt ondersteund door veel meetwerk, pas zetten, haaks plaatsen, want Roger liegt niet: "Wat je zelf doet, doe je meestal beter!"

Alles loopt bijzonder vlotjes, Bart kan de schrijnwerker in zich eens volledig zijn gang laten gaan en vader heeft dezelfde voorliefde voor hout zo blijkt nog maar eens.

Tot er iemand vind dat de heren wel eens een pauze kunnen gebruiken.

Om horens van te krijgen!!! :) Ik zag er anders wel de grap van in!!!!

Van zodra dat dit agressief kereltje terug achter slot en grendel zat kon er weer lustig en rustig worden doorgewerkt.

 Zoek het verschil tussen de generaties:

Roofing branden is zo passé, onze favoriete dakbedekking is EPDM, makkelijk en vooral waterdicht!

De ruwbouw van de carport is een feit, tijd om de gevels van de achterbouw af te werken.

En dag na dag namen we een andere gevel voor onze rekening, rond om rond.

En we worden in de gaten gehouden!

De ene helft zal ooit dienst doen als garage. Voorlopig handig om je materiaal droog te stockeren.

De andere helft als hout-fiets-gerei-voorraad-hok.

Een goede soldaat vecht op meerdere fronten, dus tussendoor namen we het lemen ook nog voor onze rekening. Germaine kwam met twee propere helpende handen het team versterken. 6 Dagen lemen leverden volgend resultaat op:

En smeren en kliederen maar.

En plakken dat dat doet!!! En deze keer niet omdat het aan je vingers vastvriest zoals de vorige keer. Toch een aanrader om te lemen als het minstens 10°C is.

Het betere stuntwerk kwam ook ooit van pas, het moet ook niet altijd gemakkelijk zijn. En indien het niet gemakkelijk is dan zetten we er Bart toch gewoon aan!!! Nee hoor wij twee dames deden ons best om Bart voor te blijven met zijn molens vol leem. Vooral Germaine ging er hard tegen aan, je ging bijna denken dat het lemen verslavend werkte op haar!

"Als ik deze vakjes klaar heb ga ik mee koffie drinken"

" Ik dacht dat je mee koffie ging drinken als je die vakjes had geleemd?"

"Ja maar mijn emmer was nog niet leeg"

"Je emmer is leeg!"

"Jamaar mijn vak is nog niet af!!!"

Aan ijver geen gebrek bij Moeke!!

Ik kan je verzekeren na zo een dagje lemen (laat staan 6) ben je volledig op gewerkt, er zat niets meer in ons, kijk maar:

Het mag iets meer zijn zullen ze bij KEBLO gedacht hebben; terwijl wij mooi opschoten met lemen kwamen de heren van de ramen de laatste correcties doorvoeren.

De twee bovenste ramen waren bij de eerste levering verkeerd gemaakt, we hebben dus even moeten wachten op andere ramen maar ze zitten erin. De mannen hingen ook nog de vensterbankjes. Bekwame vakmensen als je het mij vraagt, er kunnen altijd fouten gebeuren tussen het opmeten, productie en het plaatsen, maar zij hebben ze zonder probleem opgelost.

Nu alles mooi laten opdrogen en goed laten luchten. Nu zeg ik, het is ondertussen van Pasen geleden dat we hebben liggen smodderen met leem dus die is al mooi opgedroogd en bikkelhard. Er wordt nog een tweede laag op aangebracht die minder grof is en gelijk komt met die verliesplanken.

Op de zolder hebben we nog helemaal niets geleemd, daar moesten we wachten tot de ramen geplaatst waren.

Way ahead: het plaatsen van de buitenschil. In mei zal ik het team even moeten verlaten en gaan Bart en Guido de bepleisterbare gevel-isolatie-platen tegen de buitengevel plaatsen. Maar dat verhaal blijf ik jullie schuldig. Ik zet er nog geen termijn op teneinde niet opnieuw talloze haat- en dreigmails te krijgen waarin er vragen en verwijten naar mijn hoofd worden geslingerd waarom ik potvolkoffie die blog nog niet heb aangevuld!

Tinneke, stop met overdrijven .... maar inderdaad het heeft lang geduurd en mensen bleven op hun honger zitten maar met dit verslag verdien ik toch bijna jullie gratien niet?????? PLEASE?

De natuur heeft zijn witte jas uitgedaan, de eerste langverwachte zonnenstralen prikkelen op onze huid, tijd dus voor een inhaalmanoeuvre!

Kruissnelheid kunnen we het niet echt noemen, maar de werken zijn hervat. Ons to do-lijstje bij positieve temperaturen lengde elke dag aan, work to do dus.

Zodra we onze spade in de grond konden boren begonnen de voorbereidingen voor de fundering van de carport. Met de platen van de paalfundering en de restjes betonijzer zetten we een degelijke bekisting neer. Naar norm waarschijnlijk weer veel te sterk en stevig, bij de zelfbouwers kan dit niet anders als bekend voorkomen.

Time for action, Guido wordt opgetrommeld om tijdens een semi-lentedag de oversizede keukenrobot te bedienen. Ik ga met pikhouweel en grof geweld de gele zand te lijf en voer kiezel aan. Guido brouwt alles tot een smeuïge brei en Bart stort en verdeelt de beton over de bekisting. Ik zal het zelf maar zeggen: een top-team!

Binnen een koppel uren loopt de emmer, euh... bekisting bijna over. Verdeel en heers denken zowel vader als zoon.

Nu zijn de natuurelementen aan de beurt om de boel uit te drogen maar ondertussen zitten we natuurlijk niet stil, onder het motto.... plant eens een boom! Vijf met name, bol-catalpa's die ons de nodige schaduw moeten bieden in de zomer. Voorlopig nog zonder kruin worden ze netjes opgelijnd.

Elke schop kost me bloed, zweet en tranen, de winter had dus duidelijk nog zijn sporen nagelaten.

Dan drempeloverschrijdend gedrag bij het plaatsen van de drempels alias dorpels. Bij traditionele bouw mets je de dorpels gewoon in, bij een passief huis en zeker bij strobalenbouw is dit simpelweg niet mogelijk. Speculaties van Bart zijn kant leverden de volgende methode op:

Men laat een L-profiel maken van 1cm dikte:

Men brengt reliëf aan op het aluminium, ene truc uit den carrosserie, teneinde een betere hechting te hebben met den montagekit.

Men boort gaten, synchroon met de gaten in het profiel, in den dorpel. Met enen chemische verankering verankert men welliswaar draadstangen in den natuursteen.

Men plaatst het L-profiel provisoir tegen den spant van het skelet.

Men voorziet het profiel van een degelijke hoeveelheid montagekit.

 Men legt den dorpel op het profiel en draait den bouten stevig vast.

Zo bekomt men een degelijke dorpel die volledig strookt met de regels van de passief-bouwen-kunst. Ter versteviging van dezen hele constructie plaatst men achteraf nog balkjes onder het profiel.

Lieve menschen wees vrij om het inginieus plan van mijn teerbeminde te aanschouwen!

In tussentijd is de fundering droog en solid as a rock. Guido komt het team nogmaals versterken om een muurtje op te metsen. Als vanzelfsprekend komen de weergoden opdagen als spelbreker. Wachten dus totdat de engeltjes gedaan hebben met piesen en de jongens kunnen met de blokken beginnen spelen.

Alles mooi in lijn, en waterpas, want Bart controleert hoor!

Niet veel later, Guido's rug moet daar anders over gedacht hebben, staat er een muurtje. Alles wordt zorgvuldig onder plastic gestopt want ze beloven ons weer authentiek belgisch weer.

Zelfs de storm van zondag kan ons muurtje niet klein krijgen, getest en goedgekeurd dus. Later deze week vertel ik jullie in geuren en kleuren waarvoor onze wonderwall eigenlijk dient. In tussentijd moeten jullie je tevreden stellen met het bovenstaande geleverde werk.

Nu ik jullie lang genoeg op jullie honger heb laten zitten probeer ik de tijd in te halen met een schets van de afgelopen weken.

Er is niet bijster veel gebeurd, met verschillende redenen aan de oorsprong. Een bouw vergt veel energie van een mens, wanneer je te ver over je grens gaat tikt je lichaam je wel eens een keertje op je schouder en biedt ze je een hernia aan. Gevolg: de bouw ligt stil en rusten is de boodschap. Bart is hier een levende getuige van tegen wil en dank. Daarbij nog het aanhoudende winterweer en noodgedwongen moet je het tempo verlagen.

Laten we even terug gaan naar waar we gebleven waren.

Al het stro zat in de vloer, dus de OSB-platen konden erop. Zo het gebeurde werden de muren ondertussen geschoren, nog wat schrijnwerk afgewerkt en nagemeten. Terwijl het kwik verder onder nul zakte, onze tenen in ijsblokjes veranderden en er pegels aan onze neuzen begonnen te groeien, begonnen we ons klaar te maken voor het lemen van de muren.

Om te lemen heb je positieve temperaturen nodig, een goede 5°C boven het vriespunt. De beterweermeters voorspelden een volledige week met temperaturen rond en boven de 5°C. Een beetje misplaatst misschien in hartje winter, maar voor ons een geschenk uit de hemel.

Volgend beeld doet anders vermoeden, maar met het volste vertrouwen in het KMI, plannen we onze eerste stapjes van het lemen in.

Germaine wordt opgeroepen, de betonmolen onder het stof uitgehaald, de mouwen opgerold en het startsein gegeven.

In het begin was het een beetje zoeken naar de juiste verhouding van water, fijn stro en leem, maar uiteindelijk hadden we de gewenste brij. Meer houdt het ook niet in, je mengt leem, fijngemalen stro en water in en betonmolen en klaar is kees. Naar eigen believen kan je al dan niet gebluste kalk bijvoegen om het boeltje te ontsmetten.

En dan is het tijd voor het vettige werk, gewapend met een paar rubberen handschoenen vallen we de muur aan. Beide pollen gevuld met leem en smeren maar! Therapeutischer kan je het niet bedenken: frustratie, woede, geluk, verdriet, genoegen en ongenoegen worden tegen de muren gesmeten en in het stro gewreven.

Pamuk denkt er het zijne van, toegegeven het is dan ook een raar zicht.

"Rare jongens, die mensen!" bevestigt hij zijn eigen vermoeden en besluit om deze zotten in 't oog te houden.

It's a nasty job, but someone's gotta do it!

Het is eerder een werkje om te doen in de zomer, de warmte zou het allersinds aangenamer maken, maar je moet vooruit. Dat doen we dan ook, een dagje smeren brengt ons ettelijke vierkante meters verder.

En dan gebeurt waar voor gevreesd werd: de temperaturen beginnen te zakken. Sabine en Frank laten ons weeral in de steek en een rampenplan wordt op poten gezet.

Jetz kommen die kanonen! Als we willen dat het vocht van de leem niet in het stro dringt zullen we moeten zorgen voor warmte.

Warmte kanonnen worden op een veilige afstand geplaatst en zorgen voor de nodige graden die ze ons hierboven niet gunden.

Tot zover dus het leemavontuur, we leggen het stil in afwachting van beter weer. En wat we ondertussen al wel hebben kunnen ondervinden: geduld is een mooie deugd! Ondertussen kampen we nog met vriestemperaturen, dus het vervolg hierop zal moeten wachten tot ergens in februari.

Geen reden om stil te zitten, Bart is nog in topconditie dus we werken lustig verder aan het schrijnwerk en dergelijke. Dingen die moeten gebeuren, maar die je wel niet het idee geven dat je iets gerealiseerd hebt.

Het is nooit het juiste moment om opgezadeld te worden met een hernia, zeker niet als je aan het bouwen bent. No mercy van onze eigenste tempel. Teveel is trop en trop is teveel zal Bart's rug hebben gedacht en zodoende is hij geveld voor 6 weken. Voorlopig staan de werken maar op een laag pitje, maar goed, het was erger geweest moest dit zijn voorgevallen in de zomer.

Het wel en wee, zo was jullie beloofd: het is jammer gedwongen te worden om het rustig aan te doen, onze vingers jeuken om er terug in te vliegen! Zijn we terug op kruissnelheid, dan zijn jullie de eerste die ervan horen!

Deze zat nog in de map 'verzenden', met mijn oprechte excuses. Reken gewoon vlot een week en half af van deze huidige datum.

Ik moet jullie het pleziertje van een sfeerfoto van de eerste winterprik ontzeggen want daarvoor vond ik het nog net niet wit genoeg. Nog een paar dagen wachten en dan mag voor mijn part alles bedekt worden onder een wit tapijt, wij zitten nu toch lekker binnen!

De ramen zouden normaal in het begin van de eerste week van december komen, maar het lot besliste daar anders over. Door de vertraging van de ramen hadden we tijd om de vloer nog verder af te werken. Alle cellit-platen werden tegen het skelet geschroefd en de latjes volgden.

Tijd om onze levende schilderijen te installeren, deze kerels zijn allesbehalve licht, wat wil je met 3-dubbele beglazing? Om de prijs te drukken hebben we afgesproken om de osb kaders zelf rond de ramen te maken, met de nodige siliconen voor luchtdichting. Hiervoor gebruiken we ORCON F van ProClima. Guido komt Bart een handje toe steken en dan nog is het onmogelijk om het tempo van onze twee installateurs te volgen.

Dag twee kom ik het team versterken en wanneer zelfs dat niet blijkt te volstaan komt er op dag 3 een kraan aan te pas om de loodzware vleugels op de verdieping te krijgen.

Ik wil nogmaals benadrukken dat de twee plaatsers goud waard waren, die mannen wisten van aanpakken en dat was nodig ook.

Vooral voor de grootste dikzak: ons groot raam met uitzicht op de tuin....tenminste, dat uitzicht zullen we kunnen genieten als deze jaap van 550 kg op zijn plaats staat. Het angstzweet breekt al bij ieder van ons uit als hij nog op de remorque staat, eerst moet hij binnen en voor alle duidelijkheid de kraan was nog niet op bestemming om ons te helpen. Creativiteit en brute kracht geboden dus. Maar bovenal...stay calm!!!

Het spreekt voor zich dat ik tijdens het binnenloodsen niet in staat was om nog wat fotokes te trekken, maar hij staat al binnen. Niet te vroeg victorie kraaien, het moeilijkste moet nog komen.

Bart voorziet de steunlat van een strip ORCON F. Nee, dit is niet het moeilijkste deel...

Het doel....

...is bereikt!!!

Ok, ik gun u een virtuele rondleiding met zicht op raam, voor, tijdens, en na de plaatsing. (ik krijg een beetje last van chronologische dementie, als dat al bestaat)

Ok, waar was ik alweer gebleven.... :)

Hier gaan we dan, enjoy your tour!

Zalig, terwijl het kwik onder nul zakt, is het huis winddicht, we kunnen nu lekker binnen werken. Toch nog even de vrieskoude in voor een paar leveringen. Vrijdag avond een camionneke haspengouwse leem.La ma kome!

's Anderendaags 's morgens zetten we de voordeur nog een laatste maal wagewijd open voor de volgende levering.

Voor een boer is het vroeg dag, dus onze hofleverancier staat ruimschoots op tijd aan onze spiksplinternieuwe voordeur.

In de donker beginnen we te lossen, maar Bart voorzag een transportband waardoor het een fluitje van een cent was. (ok, nu ben ik zwaar aan het overdrijven, het is tenslotte nog altijd 2.5ton)

De vracht is snel binnen dus kunnen we nog een lange dag doorwerken aan de vloer.

Jammer dat het zo snel donker is, na het werk door de week kan je nog maar bitter weinig presteren, maar soit, we werken beetje bij beetje af.De druk is van de ketel nu alles wind- en waterdicht is. Wanneer de volledige vloer klaar is kunnen we beginnen aan het lemen van de binnenmuren. Maar dat en zoveel meer leest u de volgende keer.

Terwijl de laatste blaadjes zich krampachtig vastklemmen rond te takken van de bomen, werken wij lustig verder.

Diegene die dachten dat een echte herfst niet meer bestond hebben vandaag en gisteren het tegendeel moeten beamen. Maar men klagen zoveel men wil, het levert wel een prachtig gekleurd landschap en idyillische taferelen op.

Ik ben jullie het vervolg van de balken sappen verschuldigd. De hoogtewerker werd een tweede maal ingehuurd om de klus te klaren. Het was hopen op zon en droog weer, geen evidentie hier in België. Maar veel nagelbijten en vingers kruisen leverden ons nog één droge dag op, wat volstond om de job te beëindigen.

Met de herfst in het land en koning Winter aan de voordeur werd het hoog tijd om de muren af te werken. Niet meer al te veel oppervlakte maar er kroop wel veel tijd in. Bij deze schuine muurtjes is het allemaal maat- en paswerk.

Op naar het volgende hoofdstuk met een gerust hart. Als alles dicht is valt er een hoop stress weg, volgende week komen ze de ramen plaatsen en dat is het à peu près dicht.

Bijna, en zo gaan we moeiteloos over naar het volgende hoofdstuk, want de vloer moet ook nog dicht.

Tegen de onderkant van het skelet plaatsen we dezelfde isolerende onderdakplaten als op het dak. De Cellitplaten worden nogmaals verstevigd met panlatten, eigenlijk een omgekeerd onderdak dus.

De foto's bevestigen dat je je vaak in bochten moet plooien om bepaalde klussen te klaren. Ik zou zeggen flexibiliteit troef!!

Een nare klus maar het moet gebeuren. Een kiekje van down under...

Door de cellitplaten creëren we vakken, hiertussen komt de vloerisolatie zijnde:

Een laag van 4 cm Isofloc en daarop de balen stro. Die eerste laag wordt aangebracht om geen spouw te creëren tussen het stro en de OSB of de cellit.

Watte???Isolfloc???wasdavooriet???

Isofloc is een ecologische isolator gemaakt van oude ongelezen kranten (gazetten voor de welgeletterden onder ons). Deze vlokken worden normaal gezien ingeblazen in de muren van passiefwoningen. Wanneer men echter zorgt voor een goede luchtdichting en een dampscherm kan deze isolatie ook gebruikt worden voor onderdaken, zoldering of vloeren. Enkel in onze toepassing mag je zelf met isofloc werken, voor het inblazen dien je beroep te doen op een erkend plaatsingsbedrijf.

We mixen eerst de isofloc zodat we de massa omvormen tot poedervorm.

Daarna gewoon tussen de spanten kieperen en er een mooi egaal tapijtje van maken (4cm in ons geval).

Nu kan het stro in de vloer, maar eerst passeren ze bij Barbier Tinneke voor een laatste scheerbeurt alvorens ze hun finale bestemming bereiken.

Bart gooit zijn gewicht in de strijd, het is de bedoeling dat de balen goed spannen.

Dan nog het vullen van de laatste reten en spleten en de OSB mag erop.

Dat ging redelijk vlot maar wat verwacht je anders van een puzzel met maar 30 stukjes???

Maar het kan wezen wat het zijn mag, we zijn tevreden met de vaste grond onder ons, nu nog de rest van de vloer. Ik kan u verzekeren dat we beiden met grote regelmaat al eens een post hebben gepakt. Niets is minder waar dan dat scheenbenen niet verzot zijn op de combinatie van spanten en de zwaartekracht.

Ondertussen vergden tal van randactiviteiten tijd en moeite, maar wie warm wil hebben moet pijn lijden of hoe klonk dat gezegde ook al weer??

Voor ons kacheltje zijn dienst kon bewijzen moest hij nog een schouw aangemeten krijgen.

Bart ging aan de slag: en het moge gezegd zijn: het resultaat mag er wezen!

Sinds een paar weken kunnen we dus dagelijks genieten van het geknetter van ons stoveke. Bart heeft tussendoor nog wel de afstand tussen muur en kachel vergroot. Brandveiligheid luidde het argument, maar ik ben er bijna zeker van dat hij schrik had dat de Sint zijn bocht niet kon nemen. Het bewijs dat de goedheilig man er door kan is reeds geleverd.

Ik ging door met wat ik al bezig was en voorlopig nog mee bezig zal zijn. Opstoppen van de muren op het verdiep (en de rest), it's a hell of a job maar het is nu of nooit: eens de leem er tegen zit je met gaten en kieren die je niet meer kan opvullen.

Rest mij enkel nog jullie een paar foto's van het gelijkvloers te tonen, had ik de foto's van vandaag er nog bij gezet dan was het weer een totaal ander beeld. Elke bouwer zal wel ervaren dat er veel opruimwerk en vertasten bij komt kijken, maar och, zo weet je tenminste wat te doen........

Het moet me van het hart, jaja jullie zijn bijna van me af, maar dit artikeltje heeft me meer moeite gekocht dan het afleggen van mijn rij-examen. Amper 3 keer verdween mijn tekst van het scherm en kon Bibi opnieuw beginnen. Laat me even het recht mijn frustratie uit te spuwen over de moderne technologie en hoezeer ik daar de dupe van ben. Ok, toegegeven, het zou natuurlijk nog aburder worden als ik handmatig geschreven en met polaroids geïllustreerde verslagen moest beginnen verzenden a.d.h.v. postduiven. Nog een niet te vergeten voordeel van dit inginieus mediamiddel is dat als je vind dat ik momenteel aan het zagen ben, je allang de kans had gezien om op "het kruiske" te klikken. Laten we dus allen afsluiten met een grote dankjewel aan deze gedigitaliseerde tijden! MERCI

... Hij zat zo gezellig in zijn schui-uitje! Bart kon alles zien, hij schuurde voor tien! ... Leve de hoogtewe-e-er-ker!!!

Toegegeven, de versie van de zeppelin is misschien literair iets sterker, maar dan had het simpelweg geen bal te maken met de halsbrekende toeren die vandaag uitgehaald werden bij ons.

Gisteren huurden we een nakomeling van de pre-historische Langnek-dino.

Een hoogtewerker die ons zou moeten bijstaan in het schuren en sappen van de oversteken.

Even checken wat dit bakske allemaal kan...

Hmm, niet met het volste vertrouwen maar wel met dubbel zoveel lef kruipt Bart in de kooi en reist hij naar eenzame hoogten...

Oh ja, waarom sappen wij de oversteken bang voor ongedierte of ander ongewenst bezoek. Neen, alles behalve, wij zijn persoonlijk niet zo'n voorstanders van vergrijsde balken, vooral omdat ze bij ons al veel te duren hebben gehad van de regen. Mooie egale balken met een zachte lichte kleur genoot meer onze voorkeur. Makkelijk om je voorkeuren te stellen, de uitvoering is dat niet, daarom huurden wij dit gevaarte, met een ladder was het een totaal onbegonnen werk. Nog even een foto van hoe het er eerst uitzag.

Ok, Bart ging van de grond (letterlijk) om een allesbehalve aangenaam werkje te voltooien, schuren (lees: stof vreten).

Tot heeeeeeeeeeelemaal in het tuppeke, en als je niet geloven wil dat dat hoog is, bestudeer je de achtergrond maar eens.

Kan je de nummerplaat nog lezen??? Ha! Ik dacht het niet!! En dan bedoel ik de nummerplaat van die Ford en niet van de kooi smartass!

Ok, I made my point....

De balken ontvetten en dan sappen, de hoogtewerker is zeker geen overbodige luxe, in vloeiende bewegingen zwiept Bart door het luchtruim van de Broekkant. Althans zover het reiken kan, aan de voorkant moeten we de hoogtewerker een keer verplaatsen naar de andere kant.

Alé jong, zet die dan gewoon in het midden!? Nee, daar zitten de regenput en de septische, niet aan te raden dus om daar meer dan 1 ton op te poten.

De voorkant heeft tegen de middag een nieuw jasje aan.

Tijd om onze langnek naar achteren te verhuizen, even de hulp inschakelen van mijn bolide en het is zo gefikst.

Zoals je kan zien, kunnen we hier wel vanuit het midden werken, waardoor we de hoogtewerker niet moeten verplaatsen, maar in een keer de hele oversteek kunnen doen.

Tenminste, als het volgende niet gebeurd.....

Een loeiharde sirene weerklinkt in de buurt, vrouwen en kinderen rennen met wollen dekens hun schuilkelders in, de mannen halen nog snel de plaatstelijke bakkerij leeg en slaan het nodige water in. Chaos allom, maar geen reden tot paniek.... behalve voor Bart dan.... De hoogtewerker is in alarm gegaan en moved geen centimeter meer. Vervelend, wetende dat Bart nog op zo'n goede 3 meter hing te bengelen.

Geen nood, ik stond nog met beide voeten stevig op de grond, en ondernam de nodige stappen.

Hang on baby! Ik fiks dat hier wel even.... stekker uit, motor aan, motor af, stekker niet meer erin want was kapot, noodstekker uit, ladderke halen, ladder tegen kooi, Bart eruit, Bart terug op de grond.... Mission Impossible... PFFF Tom Cruise is er niets tegen (tegen mij eh).

Ja, nu die nek terug dubbel kunnen plooien, geen probleem (of toch geen groot) maar het kost ons wel kostbare droge tijd. Volgende week gaat het bakken regenen, niet echt ideaal dus. Wij hopen op de incapabiliteit van Frank en Sabineke en wensen droog weer a.u.b. Wanneer komt de tijd dat we ideaal weer kunnen gaan huren?

"Voor mij graag temperaturen tussen 15 en 17 graden, een westelijke bries niet harder dan 2 beaufort, geen bewolking en droog graag."  "Moet da in 'n zakske???"

In afwachting daarvan, verblijven wij, hopend verder doen met het weer dat ons gegeven wordt.

Met hoogachting,

P&P-team II (P&P-team zijn mijn ouders, Paul en Philo, al, hoe het komt weet ik niet maar zij waren eerst, vandaar die II)

En zodoende haal ik er meteen eentje aan om de wederom lange afwezigheid goed te praten. Ik val misschien in herhaling maar het was de tijd die me ontbrak, het blijft een zware taak om te bouwen en daarover ook nog eens regelmatig iets te posten. Als ik dan toch zo weinig tijd heb waarom zit ik hier dan eindeloos te lullen over het gebrek ervan....?????

Aan de slag dus!

De start van muren recht te trekken in stro was gemaakt, en daar zijn we nog even mee doorgegaan (en nog steeds mee bezig).

Het systeem blijft dezelfde, de voorbereidingen en het inpakwerk ook. Het leuke aan de opgevulde muren is dat je echt een idee krijgt van de plaats van de ramen en de lichtinval die hiermee gepaard gaat.

Wanneer de laatste gaatjes gevuld waren op de beneden verdieping werd de planchet op de verdieping gelegd. De vloer was klaar, of moet ik zeggen plafond en we stonden dankzij Guido en Bart weer stevig met beide voetjes op de grond.

We konden dus verder met de werken op het verdiep, raamkaders maken, balkjes op 38cm zetten voor de muren....

Wat denken we van een paar foto's....

Schoon eh! Daar hoop ik op onze oude dag nog steeds tegen aan te mogen kijken.

Het lijkt voor de leken in de strobalenbouw misschien allemaal niet zo nauw te komen maar niets is minder waar. Bart doet zijn uiterste best om alles zo pas en recht mogelijk te maken. Fouten maken is altijd makkelijker als die van een ander recht te trekken.

Dit gezegd zijnde, over tot de core business, de muurtjes....

Naast de muurtjes gebeurde er nog een hele hoop. Zo schuurden we de oversteek en sapten we ze, werden er goten gehangen, hoekprofielen geplaatst op het platte dak, en een kacheltje opgelapt.

De kopse oversteken zullen we met een hoogtewerker moeten doen, met een ladder was het onbegonnen en vooral gevaarlijk werk.

De gootjes...

En nog gootjes, en natuurlijk dakrandprofielen...

Ons degelijk maar een beetje verkommerd kacheltje...

Voor:

Na:

Nog een paar onderdelen waar we op wachten en het is zo goed als nieuw.

Hierbij ga ik het even laten, dan kan ik morgen zonder dat jullie er iets van merken nog wat foto's trekken. Ik merk dat ik te weinig visueel ondersteund ben, niet dat jullie mij niet op mijn woord zouden geloven. Ik ben uiterst betrouwbaar en zou niet wagen te overdrijven, maar wat kiekjes is toch altijd wat makkelijker voor de fantasie-loze onder ons.

Alé dan, als jullie er zo op aandringen, nog een afsluitertje.... en tot in de week eh!!!!

Verhip en geen g*dv*rdo*m*e want ik zou enkelen danig teleurstellen als ze zouden zien dat hun investeringen van kostbare tijd in mijn deftige opvoeding nu geen vruchten blijken af te werpen!

Ok, verhip dus, het hield weer wat tijd in sinds het laatste bericht. De pannetjes die toen gelegd zijn worden ondertussen al lekker nat en houden ons netjes droog.

Tijd voor de volgende etappe, het plat dak(je). Eerst gaat het stro erin, dan komen er watervaste vezelplaten bovenop en tenslotte de epdm-folie. Vader en zoon fiksten dit terwijl ik er niet was en zodoende is er maar een minimum aan foto's.

Bijna synchroon met de platte-dakwerken verliep het plaatsen van de FLS'kes (lees: die latjes die tegen het skelet zijn geplaatst). Het nut van deze latjes is dubbel, allereerst dienen ze om het stro tegen te kunnen stapelen, maar anderzijds dienen ze ook om later nog isolatie tussen te plaatsen en de bepleisterbare gevelisolatie aan te bevestigen. Bart plaatste ze op 38 cm, al rekening houdend met de breedte van de isolatiematten... je moet er maar allemaal aan denken!

Ik hoor jullie hardop denken: hoe het stro diende toch als isolatie? Juist, dat is nog altijd de harde waarheid. Ik verklaar me nader: als je de diffutherm-platen (lees: bepleisterbare gevelisolatieplaten (how menneke als dat geen woord voor mijn volgend spelletje galgje is!!!) van lambda=0.045 W/mk) tegen de FLS'en plaatst zit je met een ruimte van 4cm tussen het stro en de platen. Je kan dit volledig toe-lemen, of je kan zoals wij er gewoon nog extra isolatie tussen steken.

Ik geraak alvast gefascineerd door de symmetrie.

Meteen worden de kaders voor ramen en deuren al geïntigreerd, de blauwe folie die je overal ziet hangen is de wachtfolie van Pro-Clima die dient voor de luchtdichting.

Als je kan moet je het jezelf gemakkelijk maken...

En nog gemakkelijker....

En dan is het tijd voor het stro in de muren, ik leg het jullie uit in enkele stappen:

1e --> Eerst wordt de spleet tussen de spanten opgevuld. Onderaan de spanten is een multiplex bevestigd om te vermijden dat je het stro gewoon door het skelet duwt.

2e --> De eerste strobalen worden op de spanten geplaatst, de laatste in rij moet natuurlijk op maat gemaakt worden, net iets groter dan nodig zodat het goed klemt.

3e --> Zo stapelen we twee lagen opeen, dan worden er twee FLS'en van 14cm op het stro gelegd.

4e --> We plaatsen spanriemen over de balen heen en spannen deze aan: gelijktijdig zodat  het een rechte massa vormt.

5e --> De FLS'en worden vastgeschroefd aan het kader met  L-ijzers.

6e --> We beginnen weer van voren af aan tot we tegen het verdiep zitten. Voor de muren onder de ramen schroeven we de OSB-plaat even los zodat we dit degelijk kunnen opvullen. Alle gaatjes opgevuld...de OSB er terug op en ready freddy.

Oh nee, nog niet helemaal. Als als het stro erin zit dan worden er verliesplanken aan de binnenkant tegen geschroefd, deze dienen achteraf ook voor de afwerking.

Voor de smalle stroken gebruiken we een krik, maar het systeem blijft hetzelfde.

En dan nu nog een hoop foto's uit de losse pols, je ziet het concretiseren van de blog is moeilijker dan de voorbereidende werken.

En dan de resultaten, tatattataaaaaa!!!!!!!!!!

Om ervoor te zorgen dat alles netjes droog blijft, pakken we het in met een plastic folie. Christo man, je kan hier een puntje aan zuigen!

We hebben niet stilgezeten zoals je kan getuigen, en dan nog een laatste kiekje omkaderd door het ondergaand najaarszonnetje.

Het is alweer lang geleden dat ik nog iets op de blog plaatste maar zoals altijd heb ik daar deftige excuses voor die ik jullie liever bespaar.

De vorige keer sloot ik af met de afgewerkte zuid-kant, nu was dus de andere zijde aan de beurt. De aanpak was dezelfde, we schaafden onze technieken wel een beetje bij voor ons eigen comfort.

Zo gebruikten we voor het halveren van strobalen niet langer sergeanten maar de old-fashioned priemen. Het systeem werkt zoals een breinaald, je steekt het koord door de houten priem en ramt daarop de priem door de baal stro. Vervolgens gewoon het koord strak binden, dan de oude koorden oversnijden et voilà, je strobaal is op maat gemaakt. Het voordeel van deze methode is dat je minder materiaal nodig hebt wat het dus minder complex maakt. Eveneens is het dubbel zo snel. Guido was het brein hierachter, tja 'den goeie ouwe tijd' kan ons nog veel bijbrengen, het moet niet altijd high-tech zijn. Daarom van de ingenieur himself een kleine demo...

Vlotjes werken we naar boven toe in de zengende hitte die ons belgenlandje teisterde. Niet klagen, voor die keer dat het een paar dagen op rij droog is, kunnen we er maar beter van profiteren.

Voor de overlapping van de cellit-platen hebben we een stuk delta-folie gebruikt dat vastgeplakt werd met ORCON F.

Daarna was het tijd voor de dakramen, we kozen voor de R8's van ROTO. Deze zijn passief-ramen, het heeft geen zin om goed te isoleren en dan een verliespost te creëren bij je ramen. Bart en Guido plaatsten zelf de ramen, een hachelijk werkje want deze modellen zijn zware jongens. Ook deze taak werkten ze succesvol af, hoe kon het anders!

Op het ogenblik van de feiten was ik niet aanwezig, gelukkig want ik denk dat mijn zenuwen het zouden begeven. Daarom zijn er geen foto's getrokken tijdens de installatie, maar je kan je wel inbeelden dat het wat moeilijk zou gaan.... zwaar raam, op de panlatten omhoog, mikken, plaatsen... enfin geen handen vrij dus voor kiekjes te nemen.

We kochten de ramen via energiedeskundige Lucien Van Looy, hij is naast adviseur ook verdeler van ROTO. Onder de 'nuttige links' kan je zijn website vinden.

Tijd voor de finishing touch, de dakpannen. We schakelen de hulp in van Michiel Oyen, de dakwerker. Vakmensen als hem leggen net iets meer pannekes dan wij en meng dat dan met mensen die je een helpende hand willen toesteken op hun vrije zaterdag, dan leg je zomaar op een voormiddag een dak dicht.

We moeten er wel bijvermelden dat we al voorbereidend werk hadden gedaan; de nok werd gemaakt, de kantpannen gelegd en rondom de thermische panelen werden de pannen ook al geplaatst. Moest dit alles nog gebeuren op zaterdag waren we wellicht niet toegekomen met een voormiddag.

Guido begon met de eerste rij pannen vast te schroeven, gevolgd door het maken van de nokken door Bart en ikzelf. Dan weer Guido en Bart, dan weer Bart en ik... je ziet uit wie de harde kern bestaat.

Zaterdag arriveert Michiel als eerste, we bereiden samen alles voor, de lift opbouwen en smetlijnen trekken.

De eerste helpers arriveren en iedereen komt netjes op tijd, zodra iedereen er is en een verkwikkend fokietje heeft gedronken vliegen we erin.

4 mannen op het dak en 3 mannen en een vrouw onderaan om pannen te dienen.

Al snel is duidelijk dat het team met de vrouw stukken sneller is dan het boven-team. Versterking werd naar boven gestuurd, we spelen dus verder met de volgende opstelling: Michiel, Roel, Casino, Jaak en Bart vanboven en Guido, Kurt en ik onderaan de ladder.

Opnieuw een andere opstelling, Jaak vliegt er weer in met het pannen dienen.

Tja je ziet het verschil tussen het tempo boven en beneden .... :)

Grapje, iedereen was even gemotiveerd en werkte even hard, dat was te merken aan het tempo dat het dak zich rood-bruin kleurde.

Tegen de middag was de noord-kant klaar, met een paar bereiden we de andere kant voor terwijl Michiel de laatste pannen legt.

Toch is er af en toe iets meer nodig dan twee ervaren dakwerkers handen, acrobatie ten voeten uit....

Ploegbaas Roel controleerde de werken en hij was het roerend eens met Kurt... Het ging vooruit, ja vooruit...

Allez, en garde, de andere kant nu.

We gebruiken nu onze bouwlift, iets minder praktisch maar waar een wil is een weg.

Pannetje rijden...

Stapeltjes maken...

En pannetjes leggen. Let op: deze foto is zeker niet geposeerd!

De pannen voor boven de ramen waren van ter voren reeds op maat geslepen, dus ook dat ging vlotjes.

Michiel en Casino werken naar de rand toe terwijl Bart daar de kantpannen legt.

De helpers gaan naar huis, terwijl wij de laatste details afwerken.

Rond de ramen moeten nog op maat gemaakte pannen komen, Bart slijpt ze en Michiel plakt ze aaneen. Later op de week zal Michiel deze komen leggen en dat zal dan het punt zijn achter de dakwerken.

Een hele dikke merci aan al onze vrijwilligers, zonder jullie zouden we er veel langer over hebben gedaan.

En het moet gezegd worden: 'Nen ouwe is gene jonge' maar potvolkoffie, deze mannen kunnen een stukje werken! Guido heeft zijn eigen tijdens dit bouwavontuur al meermaals bewezen, maar echt chapeau!

De blog is nu weer helemaal up-to-date. Het is te zeggen, toch bijna want Bart is ondertussen weeral aan het plat dak begonnen, weer een hele boel om over te speculeren.

Guido geniet ondertussen van een welverdiende rust, hij heeft enorm veel geholpen met het dak en zoveel andere bouwperikelen, zonder hem zouden we een heel stuk minder ver staan. Bedankt Guido voor je professionele en amicale ondersteuning!

De doelstelling was om de zuidkant af te werken, doelstelling behaald tegen het einde van de week.

We deden er net iets langer over als verwacht, maar liever goed werk dan half en snel werk. Het is trouwens nu of nooit, oftewel, je doet het maar een keer en dan moet het simpelweg 'tegoei' zijn zoals ze dat zeggen.

De mannen zijn trots op hun werk, en terecht als je bedenkt dat er ongeveer 2 ton stro in het dak is gestopt. Way to go boys, het zelfde vakwerk aan de noordkant nu!

Nu het dak dicht ligt, voor de helft dan toch, kunnen de thermische panelen erop, zij zullen later worden aangesloten op een buffervat van 1500 liter.

Hans van Low Energy Products komt de panelen plaatsen met hulp van Bart en Guido. Voor Hans is dit dagdagelijkse kost maar voor Bart is het een beetje wennen. Balanceren op het dak met kostelijke glazen panelen is niet evident, maar na de eerste gaat het steeds vlotter.

We plaatsten de panelen zo hoog mogelijk om eventuele schaduw te beperken.

Guido blaast het overige stro nog van het dak, opgeruimd staat netjes!

Gisteren verplaatsten we de stelling en de bouwlift, we hadden gehoopt dat de ramen nog tijdig zouden arriveren om ze te plaatsen nu de bouwlift nog aan de juiste kant stond. Maar helaas pindakaas, de dakramen laten op zich wachten en wij hebben die luxe niet, het dak moet af voor het einde van de maand. Maandag beginnen we dus aan de andere kant, gewoon "copy-paste", was het maar zo simpel :( .

Oh ja, nog even het zicht van de onderkant...

Wees gerust, het stro zal niet zichtbaar blijven, maar de afwerking daarvan zal je pas lezen binnen elfendertig verslagjes....so...keep reading!!

Voordat de eerste strobalen een plekje krijgen in ons dak wordt de planchet geklopt op de bovenste verdieping. Waarom een plafond maken als je niet eens een volwaardig dak boven je hoofd hebt??? Nu, indien we dit niet eerst zouden afwerken, kan je er niet meer bij als de strobalen in het dak zitten.

Dus, first things first, Bart en Guido nagelen de planchet, trouwens dezelfde als die van de oversteken.

Hierboven kan je genieten van een zalig uitzicht, misschien wijzig ik de plannen van de kamerindeling alsnog. Wat een magnifiek gevoel moet het zijn om 's morgens te ontwaken met zo een prachtig panorama.

Ok, wakker worden, het ging hier om het plafond, initieel zal dit dus het zicht zijn vanop bed in kikkerperspectief.... Volg je nog???

Het plaatsen van de spanten voor de dakramen werd ook nog een hele klus. Ik hoor de smart-asses al denken: had dat dan samen met het skelet laten plaatsen. Geloof het of niet, ook hier schuilt een relevante verklaring achter. We hadden nog niet besloten welke ramen er precies in zouden komen. Het besluit ligt vast, alsook de spant.

En dan, tijd voor de allereerste baal stro, de eer is aan Bart, liefdevol stamp en trapt hij de baal tussen de spanten.

De strobalen zijn net iets breder dan de ruimte tussen de spanten, zodat de balen er goed tussen klemmen. Af en toe moet er een stukje van de baal af om tussen de spant te passen, dat doen we zo....

Met een haagschaar of met een kettingzaag, moeilijk is het niet.

Met de bouwlift worden de balen stro naar boven gebracht, je ziet het principe is dezelfde als bij traditionele bouw. Alles wat onder klaar ligt moet naar boven en op zijn plaats.

Zo gaat hij goed, dus stapelen maar...

Tezelfdertijd worden de zonnenpanelen geïnstalleerd op de achterbouw door de mensen van SP Engineering, laat het zonnetje maar schijnen!

Terug naar tetris, het is belangrijk dat de strobalen goed op elkaar aan sluiten en er geen lege ruimtes ontstaan. Voordat het onderdak erop komt vullen we alle spleten en gaten met los stro.

Het onderdak bestaat uit Celit-platen, ecologische onderdakplaten, die worden vervaardigd uit houtafval. We gebruiken hier geen folie om de koudebruggen van het hout weg te kunnen werken. Het stro heeft voldoende isolerende waarde, maar het dennenhout zou een koudebrug blijven als we met folie zouden werken. Daarom de isolerende onderdakplaten.

Ze zijn makkelijk plaatsbaar en de tand-groef methode zorgt voor een degelijke aansluiting.

De fabrikant geeft 6 weken waterdicht-garantie, tegen dan zorgen we dat de pannen erop liggen.

De tengel-en panlatten volgen, en zo maar verder tot aan de nok.

Halverwege sluiten we vrijdag de dag af.

Wanneer ik vrijdag thuis kwam van het werk, wachtte er me nog een minder aangename verrassing op.

Een huisdier was zomaar komen aanlopen, afgezet door zijn baasjes wellicht...

Euuh nee, dat is Mr hommel, nog een keertje proberen....

Meet Dizo, onze waakkat!!!

Mensen die me kennen weten dat ik een nogal negatieve verhouding heb met katten. Geen paniek, je hoeft nu niet meteen de dierenbescherming te bellen! Geloof het of niet, ik het het katje een plaatsje in ons huis gegeven...

Ik heb niet gezegd, gezellig binnen bij ons in de living !!! Je kan een mens niet op een dag veranderen eh! Trouwens tussen dat stro ligt hij ideaal, lekker warm en hij kan zijn jachtinstinct aanwakkeren. Moesten er ooit muizenissen komen... ze zullen het hun beklagen!!!

Maar het is een schatje, en zelfs ik kan het niet over mijn hart krijgen om het beestje te negeren. De naam???? Het constant ronken als een diesel bracht ons hiertoe.

Dikke maatjes

Maar jullie zijn hier voor de bouw. Zaterdag hebben we ons uit de naad gewerkt, maar uiteindelijk de zuidkant niet klaar gekregen.

Tegen de avond begonnen het te druppelen, getraind als we zijn begonnen we meteen met het toedekken van alles wat niet nat mocht worden. Hierdoor hebben we geen foto kunnen maken van de prestaties, maar dat doen we maandag wanneer het volledig afgewerkt is.

Beide moe en uitgeput sluiten we de dag af, de doelstelling hebben we niet gehaald maar we zijn toch tevreden. Het zonnetje slokte misschien een groot deel van onze energie op, maar tegelijkertijd leverde het netjes de eerste kW op, kassa!kassa!!!

Zomer, het wordt steeds meer een relatief begrip in ons belgenland. Rond deze tijd van het jaar zouden we moeten zweten, rood verbranden, wanhopig op zoek gaan naar de schaduw, 's avonds nagenieten van een zwoele zomerdag en het veel te warm vinden om bed in te kruipen. Maar niets van dat, sinds we aan het bouwen zijn hebben we een constante strijd geleverd tegen regen en wind. Als het dan eindelijk zomer is, moeten we de strijd gewoon verder zetten....

De dakwerken zijn begonnen, we starten met het afwerken van de oversteken. Eerst kloppen we planchets, dan komt de onderdakfolie erop gevolgd door de tengel- en panlatten. De reden achter de planchet is simpelweg afwerking, als je deze nu eerst tegen het dak slaat, is je oversteek in een keer afgewerkt. Je kan natuurlijk ook kiezen om achteraf pas de onderkant van je oversteek af te werken maar naar onze bescheiden mening is dat dubbel werk.

Stro is nu nog niet aan de orde, het heeft geen nut om de oversteken te isoleren. Wanneer de oversteken afgewerkt zijn, is de rest van het dak aan de beurt. Om gesleur met de stellingen te vermijden werken we wel eerst de volledige zuid-zijde af voor we aan de andere kant beginnen.

Nog een paar plankjes zagen...

Stairway to heaven:

Meteen krijg je een ander zicht als de onderkant is afgewerkt, toch net iets mooier als de groene bache niet?

Op de heldere momenten was het dus snel aan de slag en profiteren zolang het droog bleef. Het grote nadeel van het wisselvallig weer is dat je dubbel zo lang bezig bent. Ik kan u eerlijk vertellen dat onze motivatie op bepaalde momenten volledig gekelderd was, het constante in- en uitpakken van materiaal kan er dan wel eens teveel aan worden. Het voordeel is dat je zo vaak kan oefenen dat je een drill ontwikkelt voor het regenalarm.

 Toch bereiken we na 2 dagen weer wat we wilden, het is allemaal een kwestie van niet opgeven en je niet te laten kisten door het wispelturige weertje.

Gisteren kon er nog getwijfeld worden aan ons verhaal, een stelling bouwen is op iedere werf de normale gang van zaken.

On the catwalk, baby, yeah!!! U2 zijn podiumeke is er niets tegen, Bono, je weet waar je moet zijn voor je volgende toernee....

Maar vandaag werd alles anders....

Al in de vroege uurtjes arriveerden onze eerste helpers, klaar voor de strijd.

Wat staat ons te wachten???

Dit was waarop iedereen al zolang had gewacht, de toekomst.....

Een 'bakske' vol met stro!

All the way from Riemst, je ziet het... alle wegen leiden naar Lille!

De eerste 500 balen stro, deze zijn voor in het dak, hetgeen we mee beginnen. Ja, vanaf nu is alles anders dan het oude vertrouwde. Eerst het dak, dan de muren.

Ik zou zeggen, lossen maar...

Het stro diende van de kar onder het houtskelet  gestapeld te worden. Dat was maar een woord voor onze helpers:

Lenskens en Wietse

Den Bart natuurlijk!

Onze gebroers ;), links Roeleke en rechts Mr Driver From 't Karreke With Stro

Nen echte!

Ome Fons

Neef(ke) Ode

Thomas, man van zijn woord

En Casino, den rechtse (met zijne mond vol:) )

 

Het ging allemaal vlotter dan verwacht, maar wat wil je met zo een superteam, badankt mannen!

Nog enkele sfeerfotokes:

Tweede kar, de ervaring is er al.

Alles is gelost en netjes gestapeld, tijd voor een kleine versnapering en even uitblazen...

Nu rest ons alleen nog de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen tegen het mooie belgische weer.

We trekken de stapel een jasje aan, en maar goed, want wat er in de lucht hangt voorspelt niet veel goeds.

En na regen, komt....

heel even zonnenschijn, ter aankondiging van de volgende donderbui...

Toch sluiten we met een voldaan gevoel de dag af, van nu af aan is het een echte strobalenwerf. Nogmaals een welgemeende dikke merci aan de helpers enne......