Nu ik jullie lang genoeg op jullie honger heb laten zitten probeer ik de tijd in te halen met een schets van de afgelopen weken.

Er is niet bijster veel gebeurd, met verschillende redenen aan de oorsprong. Een bouw vergt veel energie van een mens, wanneer je te ver over je grens gaat tikt je lichaam je wel eens een keertje op je schouder en biedt ze je een hernia aan. Gevolg: de bouw ligt stil en rusten is de boodschap. Bart is hier een levende getuige van tegen wil en dank. Daarbij nog het aanhoudende winterweer en noodgedwongen moet je het tempo verlagen.

Laten we even terug gaan naar waar we gebleven waren.

Al het stro zat in de vloer, dus de OSB-platen konden erop. Zo het gebeurde werden de muren ondertussen geschoren, nog wat schrijnwerk afgewerkt en nagemeten. Terwijl het kwik verder onder nul zakte, onze tenen in ijsblokjes veranderden en er pegels aan onze neuzen begonnen te groeien, begonnen we ons klaar te maken voor het lemen van de muren.

Om te lemen heb je positieve temperaturen nodig, een goede 5°C boven het vriespunt. De beterweermeters voorspelden een volledige week met temperaturen rond en boven de 5°C. Een beetje misplaatst misschien in hartje winter, maar voor ons een geschenk uit de hemel.

Volgend beeld doet anders vermoeden, maar met het volste vertrouwen in het KMI, plannen we onze eerste stapjes van het lemen in.

Germaine wordt opgeroepen, de betonmolen onder het stof uitgehaald, de mouwen opgerold en het startsein gegeven.

In het begin was het een beetje zoeken naar de juiste verhouding van water, fijn stro en leem, maar uiteindelijk hadden we de gewenste brij. Meer houdt het ook niet in, je mengt leem, fijngemalen stro en water in en betonmolen en klaar is kees. Naar eigen believen kan je al dan niet gebluste kalk bijvoegen om het boeltje te ontsmetten.

En dan is het tijd voor het vettige werk, gewapend met een paar rubberen handschoenen vallen we de muur aan. Beide pollen gevuld met leem en smeren maar! Therapeutischer kan je het niet bedenken: frustratie, woede, geluk, verdriet, genoegen en ongenoegen worden tegen de muren gesmeten en in het stro gewreven.

Pamuk denkt er het zijne van, toegegeven het is dan ook een raar zicht.

"Rare jongens, die mensen!" bevestigt hij zijn eigen vermoeden en besluit om deze zotten in 't oog te houden.

It's a nasty job, but someone's gotta do it!

Het is eerder een werkje om te doen in de zomer, de warmte zou het allersinds aangenamer maken, maar je moet vooruit. Dat doen we dan ook, een dagje smeren brengt ons ettelijke vierkante meters verder.

En dan gebeurt waar voor gevreesd werd: de temperaturen beginnen te zakken. Sabine en Frank laten ons weeral in de steek en een rampenplan wordt op poten gezet.

Jetz kommen die kanonen! Als we willen dat het vocht van de leem niet in het stro dringt zullen we moeten zorgen voor warmte.

Warmte kanonnen worden op een veilige afstand geplaatst en zorgen voor de nodige graden die ze ons hierboven niet gunden.

Tot zover dus het leemavontuur, we leggen het stil in afwachting van beter weer. En wat we ondertussen al wel hebben kunnen ondervinden: geduld is een mooie deugd! Ondertussen kampen we nog met vriestemperaturen, dus het vervolg hierop zal moeten wachten tot ergens in februari.

Geen reden om stil te zitten, Bart is nog in topconditie dus we werken lustig verder aan het schrijnwerk en dergelijke. Dingen die moeten gebeuren, maar die je wel niet het idee geven dat je iets gerealiseerd hebt.

Het is nooit het juiste moment om opgezadeld te worden met een hernia, zeker niet als je aan het bouwen bent. No mercy van onze eigenste tempel. Teveel is trop en trop is teveel zal Bart's rug hebben gedacht en zodoende is hij geveld voor 6 weken. Voorlopig staan de werken maar op een laag pitje, maar goed, het was erger geweest moest dit zijn voorgevallen in de zomer.

Het wel en wee, zo was jullie beloofd: het is jammer gedwongen te worden om het rustig aan te doen, onze vingers jeuken om er terug in te vliegen! Zijn we terug op kruissnelheid, dan zijn jullie de eerste die ervan horen!